Papa Françesku u trajtua për pneumoni të dyfishtë, një infeksion në të dy mushkëritë, përpara se të vdiste të hënën në moshën 88-vjeçare.
Selia e Shenjtë ende nuk ka komentuar mbi shkakun e vdekjes. Megjithatë, Papa Françesku qëndroi në spital për 38 ditë për pneumoni të dyfishtë deri më 23 mars.
Selia e Shenjtë tha se në atë kohë Papa kishte “infeksion polimikrobial”, që do të thotë një infeksion i shkaktuar nga mikrobe të shumta.
Infeksioni ishte një gjendje kronike dhe një gjendje akute e mushkërive, përkatësisht e quajtur bronkiektazi dhe bronkit astmatik. Pavarësisht kësaj, Selia e Shenjtë tha se Papa ishte në “shpirt të mirë”.
Pneumonia është një infeksion që ndez qeskat e ajrit në një ose të dyja mushkëritë, duke shkaktuar potencialisht kollë, ethe, të dridhura, lodhje dhe vështirësi në frymëmarrje, sipas Shërbimit Shëndetësor Kombëtar të Mbretërisë së Bashkuar (NHS).
Zakonisht shkaktohet nga një infeksion bakterial, viral ose një kërpudhat dhe ju mund të kapni pneumoni nga dikush që tashmë e ka atë, shkruan Euronews, transmeton Gazeta Shneta.
Mund të trajtohet brenda dy javësh me antibiotikë në popullatën e përgjithshme, por mund të jetë një gjendje kërcënuese për jetën për të moshuarit, foshnjat dhe ata me sëmundje të zemrës ose mushkërive.
Papa Françesku do të ishte më i rrezikuar nga sëmundjet e mushkërive pasi i hoqi lobin e sipërm të mushkërisë së djathtë kur ishte në të 20-at, për shkak të zhvillimit të një gjendjeje të quajtur pleurit.
Selia e Shenjtë tha gjithashtu në shkurt se Papa kishte bronkit astmatik, që është astma dhe bronkiti akut të kombinuara.
Incidenca e pneumonisë tek të moshuarit që jetojnë në shtëpi vlerësohet të jetë midis 25 dhe 44 për 1000 njerëz, që është katër herë më e lartë se tek të rriturit e rinj, sipas një studimi të botuar në 2003.
Sëmundja gjithashtu çon më shpesh në shtrimin në spital, vdekshmëri më të lartë afatshkurtër dhe afatgjatë dhe një rrezik më të lartë të komplikimeve.
Efikasiteti i sistemit imunitar, i cili përdoret për të luftuar infeksionin, zvogëlohet me moshën.
Aftësitë e sistemit të frymëmarrjes gjithashtu dobësohen ndërsa plakemi, që do të thotë se kolla, një nga mënyrat se si trupi lufton infeksionin, është më pak efikase.
Flora bakteriale e gojës, e cila është një pengesë kundër patogjenëve, gjithashtu është subjekt i ndryshimit me kalimin e kohës dhe mund të “kolonizohet” nga bakteret potencialisht të dëmshme.
Hulumtimet tregojnë se vetëm tetë për qind e të rriturve të rinj kishin baktere potencialisht të dëmshme në rrugët e sipërme të frymëmarrjes, ndërsa kjo përqindje ishte 20 për qind në mesin e njerëzve të shëndetshëm mbi moshën 65 vjeç.
Pneumonia është gjithashtu më e vështirë për t’u diagnostikuar te njerëzit e moshuar, sepse me manifestimet e zakonshme të sëmundjes, si ethet dhe kolla, shpesh janë më pak të rënda ose mungojnë në krahasim me pacientët më të rinj. Dëmtimi njohës, apatia dhe humbja e vetëdijes mund të jenë simptoma tek të moshuarit, duke vonuar potencialisht trajtimin.
Pneumonia gjithashtu mund të përkeqësojë sëmundjet ekzistuese.
Personat mbi 65 vjeç këshillohen nga NHS të marrin dy vaksina, sepse rreziku i tyre për pneumoni është më i lartë: vaksina e gripit dhe vaksina kundër pneumokokëve.
Të dyja mund të administrohen në të njëjtën kohë./Gazeta Shneta/