Një studim i fundit në minj ka gjetur se një kombinim i dy barërave mund të kthejë efektivisht diabetin. Barërat funksionojnë duke “rigjeneruar” qelizat në pankreas që prodhojnë insulinë. Në vetëm 3 muaj, këto qeliza u rritën në numër deri në 700%. Ndërsa kërkohet shumë më tepër hulumtim, rezultatet janë premtuese.
Një studim i ri, i cili shfaqet në Science Translational Medicine, heton një kombinim eksperimental të barnave për trajtimin e diabetit të tipit 1 dhe 2. Sipas punimit, trajtimi prodhoi një rritje deri në 7-fish të numrit të qelizave që prodhojnë insulinë. Gjithashtu, përmirësoi kontrollin e nivelit të sheqerit në gjak te kafshët, shkruan Medical News, transmeton Gazeta Shneta.
Dy barnat janë exendin-4, i cili është një agonist i receptorit GLP1 — një familje barnash që përshkruhen zakonisht për diabet — dhe harmine, e cila inhibon një enzimë të quajtur kinase 1A e rregulluar nga tirozina e dyfishtë (DYRK1A).
Megjithëse shkencëtarët kanë nevojë të kryejnë shumë më tepër kërkime për të konfirmuar këto përfitime, autorët janë të emocionuar nga perspektiva.
Pasi njerëzit me diabet zakonisht marrin agonistë të receptorit GLP1, autorët shpjegojnë se shtimi i një inhibitori të DYRK1A mund të jetë një qasje “e thjeshtë, e lirë dhe e shkallëzuar për trajtimin e diabetit”.
Qelizat beta janë të vendosura në ishujt e Langerhansit në pankreas. Ato janë përgjegjëse për krijimin, ruajtjen dhe lëshimin e insulinës. Te njerëzit me diabet të tipit 1, këto qeliza janë pothuajse tërësisht të mungeshme, dhe te ata me diabet të tipit 2, numri i tyre është shumë i reduktuar – nga rreth 40–60%.
Ndërsa barnat efektive për diabet janë të disponueshme, asnjëra prej tyre nuk ndihmon në rikthimin e qelizave beta.
Një nga autorët e studimit të ri, Adolfo Garcia-Ocaña, PhD, kryetar dhe profesor në Departamentin e Endokrinologjisë Molekulare dhe Qelizore shpjegoi se ata “më parë treguan se disa inhibitorë të ndryshëm të një enzime në qelizat beta të quajtur DYRK1A mund të induktojnë proliferimin e qelizave beta të rritur njerëzore në një pjatë kulture indesh për disa ditë.”
Proliferimi i qelizave beta është një proces në të cilin qelizat beta ndahen dhe bëhen më të shumta.
Kërkime të tjera gjithashtu treguan se inhibitorët e DYRK1A mund të rrisin numrin e qelizave beta përmes një mekanizmi të dytë: diferencimi. Kjo është kur qelizat progenitore, të cilat janë të ngjashme me qelizat staminale, konvertohen në qeliza beta plotësisht funksionale.
Pra, inhibitorët e DYRK1A kanë një qasje me dy pronga: Ata inkurajojnë qelizat progenitore të zhvillohen plotësisht në qeliza beta dhe qelizat ekzistuese beta të ndahen dhe të shumohen.
Megjithëse kjo duket premtuese, sipas autorëve të studimit të ri, “ka disa dyshime nëse kjo do të përkthehet në rritje klinikisht relevante të masës së qelizave beta te njerëzit.”
Pyetje të tjera gjithashtu mbeten të hapura. Për shembull, shkencëtarët nuk e dinë nëse inhibitorët e DYRK1A mund të ndihmojnë në përmirësimin e mbijetesës së qelizave beta. Kjo është një pyetje e rëndësishme – nëse qelizat beta ndahen më shpejt, por nuk mbijetojnë, ato do të jenë pak të dobishme.
Po ashtu, nuk është e qartë nëse këto barëra mund të përmirësojnë furnizimin me gjak të ishujve të Langerhansit. Kjo është një pyetje tjetër e rëndësishme, pasi provat sugjerojnë se furnizimi i kufizuar me gjak në ishujt mund të pengojë lëshimin e insulinës nga qelizat beta. Kjo gjithashtu mund të pengojë mbijetesën e tyre./Gazeta Shneta/