Ankthi është një ndjenjë që ndihen të gjithë, madje dhe fëmijët. Në shumë raste, fëmijët mund të përjetojnë ankth në situata të caktuara si ndërrimi i shkollës, testet apo ndryshimet në jetën familjare. Megjithatë, ankthi mund të bëhet problematik nëse fillon të ndikojë në jetën e përditshme të fëmijës, si për shembull duke ndërhyrë në aktivitetet shkollore, shoqërizimin dhe natyrën e tij. Është thelbësore të njohim shenjat dhe simptomat e ankthit për të ndihmuar fëmijën të përballojë këtë ndjenjë.
Shenjat kryesore të ankthit tek fëmijët përfshijnë:
- Shprehi fizike: Dhimbje stomaku, dhimbje koke, dhimbje të trupit pa shkaqe fizike të dukshme mund të jenë shenja që fëmija po ndjen ankth.
- Ndryshime në sjellje: Fëmijët që vuajnë nga ankthi mund të bëhen të ngurruar dhe të mbyllur, ose mund të kenë pasiguri sociale dhe të shmangin situata të reja.
- Probleme me gjumin: Fëmijët mund të kenë vështirësi në fjetje, të kenë përsëritje ëndrrash të këqija ose të zgjohet gjatë natës nga shqetësimet.
- Përsëritja e frikave: Fëmijët që kanë ankth mund të flasin shpesh për frika të ndryshme, si frika nga errësira, ndarjet ose frika nga situatat sociale.
- Dëshira për t’u larguar nga situata: Fëmijët që ndjehen të stresuar mund të kërkojnë shpesh mundësi për të larguar veten nga një ngjarje ose aktivitet, duke përfshirë shkollën, vizitat dhe mbledhjet shoqërore.
Si të ndihmoni një fëmijë që ka ankth:
- Fuqizimi i fëmijës për të shprehur ndjenjat: Diskutoni me fëmijën tuaj dhe sigurohuni që ai/ajo ndjehet i mbështetur dhe i sigurt për të shprehur frikën dhe shqetësimet e tij.
- Krijimi i një rutine të qëndrueshme: Fëmijët që kanë ankth mund të përfitojnë shumë nga një rutinë e qartë dhe të qëndrueshme që i ndihmon ata të ndihen më të sigurt.
- Nxitja e aktiviteteve që reduktojnë ankthin: Aktivitetet si joga, meditimi dhe aktivitetet kreative mund të ndihmojnë në uljen e ankthit dhe përmirësimin e shëndetit mendor të fëmijës.
- Konsultimi me profesionistë: Nëse ankthi i fëmijës është serioz dhe i vazhdueshëm, mund të jetë e nevojshme të konsultoheni me një psikolog ose terapist për të zhvilluar një plan mbështetjeje dhe trajtimi./Gazeta Shneta/