Gjetjet nga studimi i botuar në Psychiatric Research and Clinical Practice nxjerrin në pah një ndryshim të rëndësishëm në diagnozat e ADHD-së, me një rritje të diagnozave tek të rriturit dhe një tendencë të qëndrueshme tek adoleshentët.
Rritja e diagnozave të ADHD-së tek të rriturit me 15% mes vitit 2020 dhe 2023 mund të reflektojë një rritje të ndërgjegjësimit, praktika diagnostikuese më të avancuara ose akses më të mirë në shërbimet e shëndetit mendor.
Rënia e mëparshme e diagnozave tek të rriturit (nga 2016 deri në 2020) dhe qëndrueshmëria tek adoleshentët (nga 2018 deri në 2023) mund të ndikohen nga faktorë të tillë si ndryshimi i qëndrimeve shoqërore, kritereve mjekësore që po evoluojnë ose ndikimi i pandemisë COVID-19 në aksesin në shërbimet shëndetësore. Kërkimi thekson kompleksitetin e modeleve të diagnozës së ADHD-së dhe sugjeron se faktorë të ndryshëm janë në lojë.
Sipas studiuesve, ADHD është më i njohur dhe ka më pak stigmatizim si diagnozë. Ka gjithashtu një rritje të aksesit në shërbimet shëndetësore, që mund të çojë në diagnostikim transmeton Healthday.
“Me përmirësimin e njohurive për simptomat e ADHD-së tek ofruesit e shërbimeve shëndetësore, prindërit dhe mësuesit, mund të identifikohen dhe diagnostikohen më shumë raste,” shkruan ekipi i kërkuesve. Për më tepër, një zgjerim i udhëzimeve diagnostikuese për ADHD-në mund të ketë kontribuar në rritjen e diagnozave. Për studimin, kërkuesit shqyrtuan dosjet mjekësore për më shumë se 144,000 pacientë nga sistemi i shërbimit shëndetësor Sisters of Saint Mary, që ka degë në Illinois, Missouri, Oklahoma dhe Wisconsin.
Studimi përfaqëson një nga përpjekjet më të mëdha për të hetuar diagnozat e reja të ADHD-së tek adoleshentët dhe të rriturit para, gjatë dhe pas pandemisë së COVID-19, theksuan studiuesit. ADHD-ja tek të rriturit mund të jetë më e vështirë për t’u identifikuar, sipas Cleveland Clinic. Simptomat mund të përfshijnë harrimin, shtyrjen e punëve, shqetësimin kronik, mungesën e përfundimit të detyrave dhe shpesh humbjen e objekteve.
“Gjetjet nga ky studim mbështesin hulumtimet e ardhshme për identifikimin e faktorëve të mundshëm të rrezikut që mund të modifikohen, sigurimin e burimeve të mjaftueshme për trajtim, zhvillimin e intervenimeve të synuara dhe adresimin e diferencave në diagnoza,” përfunduan studiuesit.