Deri më tani, zvogëlimi i peshës ka qenë qëllimi kryesor terapeutik për njerëzit me prediabet.
Një analizë e një studimi të madh në Tübingen tregon se pacientët që i rikthejnë nivelet e sheqerit në gjak brenda kufijve normalë përmes një stili jetese të shëndetshëm, por nuk humbasin peshë, apo edhe nuk shtojnë në peshë, prapëseprapë e zvogëlojnë rrezikun e diabetit të tipit 2 me 71%.
Miliona njerëz në mbarë botën jetojnë me prediabet. Është vlerësuar se një në dhjetë të rritur është i prekur, megjithëse numri i rasteve të paraportuara do të thotë se shifra reale është dukshëm më e lartë. Prediabeti është një gjendje në të cilën vlerat e sheqerit në gjak janë të larta, por ende nuk i plotësojnë kriteret për diabetin.
Shpesh mbetet i pazbuluar për një kohë të gjatë, pasi individët e prekur fillimisht nuk kanë simptoma. Qelizat e trupit bëhen më rezistente ndaj hormonit insulinë endogjen. Si rezultat, më pak sheqer lëviz nga gjaku në qelizat e trupit dhe niveli i sheqerit në gjak rritet, shkruan MedicalXpress, transmeton Gazeta Shneta.
Rreziqet janë të konsiderueshme: Nëse nuk trajtohet, ekziston një rrezik i lartë për të zhvilluar diabetin e tipit 2 më vonë – një sëmundje që prek më shumë se 460 milionë njerëz në të gjithë botën. Mund të çojë në ndërlikime serioze, të tilla si sëmundjet kardiovaskulare ose kanceri.
Strategjitë e rekomanduara deri më sot – duke përfshirë edhe udhëzimet aktuale – për parandalimin e diabetit të tipit 2 tek njerëzit me prediabet përqendrohen kryesisht në uljen e peshës përmes një diete të shëndetshme dhe rritjes së aktivitetit fizik. Kjo strategji, e cila është e kufizuar vetëm në peshë, mund të zgjerohet në bazë të rezultateve të reja të analizës.
Një studim afatgjatë i kryer nga Departamenti i Diabetologjisë, Endokrinologjisë dhe Nefrologjisë në Spitalin Universitar të Tübingen tregoi se 234 nga më shumë se 1100 pjesëmarrës në studim nuk humbën peshë ose madje shtuan peshë gjatë një viti pavarësisht ndryshimeve në stilin e jetës.
Megjithatë, 22% e tyre normalizuan nivelet e sheqerit në gjak. Zhvillimi i diabetit të tipit 2 u monitorua gjatë një periudhe deri në 9 vjet të tjera.
Pa humbje peshe, ky grup kishte deri në 71% më pak gjasa të zhvillonte diabet. Kjo shifër është pothuajse identike me atë të individëve që ishin në gjendje të ulnin rrezikun e diabetit të tipit 2 duke humbur peshë (73%).
Analiza i kushtoi vëmendje të veçantë shpërndarjes së dhjamit. U shqyrtua marrëdhënia midis dhjamit visceral (dhjami i brendshëm i barkut që rrethon organet) dhe dhjamit nënlëkuror (indi dhjamor i vendosur direkt nën lëkurë).
Dhjami visceral çliron molekula sinjalizuese që nxisin inflamacionin dhe prishin ekuilibrin hormonal, gjë që çon në rezistencë ndaj insulinës dhe kështu lidhet drejtpërdrejt me diabetin e tipit 2.
Pjesëmarrësit në studim, nivelet e sheqerit në gjak të të cilëve u kthyen në normalitet pa humbur peshë, kishin një përqindje më të ulët të dhjamit të barkut si rezultat i ndryshimeve në stilin e jetës krahasuar me ata, nivelet e sheqerit në gjak të të cilëve mbetën në intervalin e paradiabetit.
“Rivendosja e një niveli normal të sheqerit në gjak gjatë esëllit është qëllimi më i rëndësishëm në parandalimin e diabetit të tipit 2 dhe jo domosdoshmërisht numri në peshore”, thotë Prof. Dr. Andreas Birkenfeld, udhëheqës i studimit dhe drejtor i Institutit për Kërkimin e Diabetit dhe Sëmundjet Metabolike (IDM) të Helmholtz Mynih në Universitetin e Tübingen.
“Ushtrimet fizike dhe një dietë e ekuilibruar kanë një efekt pozitiv në nivelet e sheqerit në gjak, pavarësisht nëse pesha zvogëlohet. Humbja e peshës mbetet e dobishme, por të dhënat tona sugjerojnë se nuk është thelbësore për mbrojtjen kundër diabetit”, vazhdon ai.
“Në të ardhmen, udhëzimet për parandalimin dhe trajtimin e diabetit të tipit 2 nuk duhet të marrin në konsideratë vetëm peshën, por mbi të gjitha kontrollin e glukozës në gjak dhe modelet e shpërndarjes së yndyrës”, shton Prof. Dr. Reiner Jumpertz-von Schwartzenberg, i cili, si autori i fundit, ishte i përfshirë në studim së bashku me Prof. Dr. Birkenfeld.
Megjithatë, rezultatet e studimit nxjerrin në pah rëndësinë e përfshirjes së vlerave të synuara glicemike, d.m.th., vlerave udhëzuese të sheqerit në gjak, në udhëzimet praktike përveç objektivave të reduktimit të peshës.
Remisioni i paradiabetit është mënyra më efektive për të parandaluar diabetin e tipit 2 në të ardhmen, dhe analiza sugjeron se kjo është pjesërisht e pavarur nga humbja e peshës. Megjithatë, aktiviteti i mjaftueshëm fizik dhe një dietë e ekuilibruar mbeten mjetet kryesore për të sjellë vlerat e sheqerit në gjak brenda një diapazoni normal./Gazeta Shneta/