Studiuesit thanë se ilaçet nuk duket se rrisin rrezikun e mendimeve ose veprimeve vetëvrasëse për të rinjtë, por gjithashtu kërkuan kujdes në interpretimin e rezultateve.
Të rinjtë që marrin ilaçe kundër obezitetit kanë më pak gjasa të përjetojnë mendime vetëvrasëse ose të bëjnë përpjekje për jetën e tyre, sipas studimit të fundit për të analizuar rreziqet e mundshme psikiatrike nga ilaçet e reja të suksesshme.
Ndërsa rregullatori evropian i barnave arriti në përfundimin në fillim të këtij viti se agonistët e receptorit GLP-1 – klasa e ilaçeve për humbje peshe dhe diabetit që përfshijnë Wegovy dhe Ozempic – nuk shkaktojnë mendime ose sjellje vetëvrasëse, studiuesit mbetën të kujdesshëm se si mund të preknin grupe të veçanta pacientësh si adoleshentët, njerëzit që marrin medikamente të tjera dhe ata me probleme ekzistuese të shëndetit mendor.
Studiuesit analizuan rezultatet e shëndetit mendor për gati 7,000 adoleshentë të cilët ishin obezë dhe të moshës 12 deri në 18 vjeç, shumica e tyre në Shtetet e Bashkuara, shkruan Euronews, transmeton Gazeta Shneta.
Gjysmave iu përshkruan barnat, ndërsa gjysmës iu dhanë një ndërhyrje në stilin e jetës, për shembull u këshilluan të mbanin dietë dhe stërvitje.
Deri në tre vjet më vonë, pacientët që morën ilaçin kishin 33 për qind më pak gjasa të kishin menduar ose tentuar vetëvrasje sesa ata që kishin një qasje të stilit të jetesës.
Megjithatë, studiuesit thanë se gjetjet e tyre duhet të interpretohen me kujdes.
“Ndërsa studimi ynë ofron njëfarë sigurie, ai nuk është përfundimtar dhe duhet të konsiderohet si një hap drejt të kuptuarit të rreziqeve dhe përfitimeve të mundshme të agonistëve të receptorit GLP-1 në këtë grupmoshë të cenueshme”, tha Dr Liya Kerem, autori kryesor i studimit dhe një pediatër.
Agonistët GLP-1 punojnë duke shtypur oreksin e pacientëve dhe janë miratuar për të trajtuar obezitetin dhe diabetin e tipit 2 në Bashkimin Evropian.
Ata janë treguar gjithashtu se frenojnë dështimin e zemrës, por ka pyetje të mbetura në lidhje me ndikimin e tyre afatgjatë dhe efektet anësore të mundshme.
Kerem tha se ndërsa ajo mori parasysh indeksin e masës trupore (BMI), diagnozat psikiatrike para-ekzistuese dhe faktorët sociodemografikë, nuk është e qartë nëse rreziku i reduktuar i vetëvrasjes i lidhur me ilaçet ishte për shkak të “vetë efektit të drogës ose reduktimit të lidhur në BMI”.
Provat sugjerojnë se nuk ka ‘rritje të rrezikut’ të vetëvrasjes
Ndërkohë, Dr Riccardo De Giorgi, një pedagog klinik në departamentin e psikiatrisë të Universitetit të Oksfordit, i cili nuk ishte i përfshirë në studim, vuri në dukje se numri aktual i ngjarjeve vetëvrasëse – qoftë mendime apo tentativa – ishte mjaft i ulët në të dy grupet: 50 në mesin e njerëzve që merrnin droga, dhe 78 në mesin e atyre me ndërhyrje në stilin e jetesës.
Kjo nuk është për t’u habitur sepse “kur bëni këto lloj studimesh, vetëvrasja është për fat një ngjarje e pazakontë, por kjo na tregon se duhet të jemi veçanërisht të kujdesshëm kur interpretojmë këto lloj të dhënash”, tha De Giorgi.
Duke përdorur të njëjtën bazë të dhënash të pacientëve si analiza e re, De Giorgi publikoi një studim në gusht , i cili tregoi se, krahasuar me medikamente të tjera të diabetit, semaglutide – një lloj agonisti GLP-1 – nuk shoqërohej me një rrezik më të lartë të problemeve neurologjike dhe psikiatrike.
Në përgjithësi, tha ai, provat sugjerojnë se “nuk ka rrezik në rritje, në vend që të më bindin se ka një rrezik të reduktuar” të sjelljes vetëvrasëse nga ilaçet për humbje peshe.
Hapi tjetër për studiuesit, tha De Giorgi, është të hetojnë nëse ka ndonjë lidhje midis ilaçeve për humbje peshe dhe mendimeve ose veprimeve vetëvrasëse midis njerëzve që tashmë kanë çrregullime të shëndetit mendor dhe mund të jenë më të prirur ndaj sjelljeve vetëdëmtuese.
“Ne nuk mund të themi ende nëse këto rezultate mund të përkthehen në atë që mund të quajmë popullata psikiatrike”, tha ai. /Gazeta Shneta/