Një studim i ri ka shqyrtuar përdorimin e tre llojeve të biomarkuesve të gjakut për diagnozën dhe monitorimin e sëmundjes ALS (scleroza laterale amiotrofike), e cila shpesh është e vështirë për t’u diagnostikuar dhe parashikuar përparimin e saj.
Studimi, i publikuar në revistën Neurology, krahasoi proteina të ndryshme, përfshirë neurofilamentet e lehta, proteina gliale acide dhe tau 181 të fosforiluara.
Neurofilamentet e lehta të zinxhirit mund të detektohen në gjak kur qelizat nervore dëmtohen ose vdesin, duke e bërë atë një biomarkues të rëndësishëm për ALS. Proteinat gliale acide lirohen kur qelizat përpiqen të riparojnë dëmtimet, ndërsa tau 181 e fosforiluara lidhet me grumbullimin e proteinave amiloide, që ndodh në sëmundjen Alzheimer.
Studimi përfshiu 139 individë me ALS dhe 70 të tjerë me sëmundje të ngjashme, siç janë sëmundja e motorëve të ulët dhe sklerozë laterale primare. Pjesëmarrësit u ndoqën për një periudhë mesatare prej 3.5 vjetësh për ata me ALS dhe rreth 12 vjet për ata pa ALS. Rezultatet treguan se 86% e pacientëve me ALS vdiqën gjatë periudhës së studimit, krahasuar me 8% të pacientëve me sëmundje të tjera. Nivelet e neurofilamenteve të lehta të zinxhirit në gjak ishin tre herë më të larta tek pacientët me ALS sesa ata me sëmundje të ngjashme.
Testet për neurofilamentet e lehta të zinxhirit identifikuan ALS-në me një saktësi më shumë se 80%, ndërsa testet për proteina gliale acide dhe tau 181 të fosforiluara kishin një saktësi më të ulët, rreth 50%. Studimi gjithashtu identifikoi një nivel të caktuar të neurofilamenteve të lehta të zinxhirit që mund të ndihmojë në parashikimin e mbijetesës për pacientët me ALS. Pas një viti, më shumë se 40% e pacientëve me nivele të ulëta të këtyre proteinave mbijetuan, ndërsa asnjë pacient me nivele të larta nuk ishte ende i gjallë.
Ky hulumtim ka mundësi për të përmirësuar diagnozën dhe menaxhimin e ALS, duke ofruar informacion të vlefshëm për prognozën dhe monitorimin e pacientëve. Megjithatë, kërkohen studime të mëtejshme për të konfirmuar këto gjetje, dhe një kufizim i studimit është se të gjithë pjesëmarrësit ishin nga një zonë e vetme e Francës, kështu që rezultatet mund të mos aplikohen për njerëz nga rajone të tjera.