Franca ka rikthyer në agjendë ligjin për vdekjen e asistuar, pasi Komisioni për Çështje Sociale i Asamblesë Kombëtare i ka dhënë dritën jeshile projektligjit, vetëm një javë pas refuzimit të tij nga Senati.
Komisioni, i cili merret me legjislacionin për shëndetësi, siguri sociale, familje dhe punë, miratoi të mërkurën tekstin e ligjit, duke i hapur rrugë votimit në seancë plenare më 24 shkurt.
Ky veprim vjen pasi Senati francez e rrëzoi projektligjin më 28 janar, me 181 vota kundër dhe 122 pro, duke e rikthyer atë për lexim të dytë në dhomën e ulët të parlamentit.
Presidenti Emmanuel Macron kishte premtuar që në vitin 2022, pas rizgjedhjes së tij, se Franca do të miratonte një ligj për vdekjen e asistuar. Projektligji u paraqit zyrtarisht në vitin 2024 dhe u miratua nga Asambleja Kombëtare në maj të vitit 2025.
Teksti i miratuar nga Komisioni për Çështje Sociale është pothuajse identik me versionin e vitit 2025, me një ndryshim të rëndësishëm: është hequr pika që përjashtonte vuajtjen vetëm psikologjike nga kriteret e përfitimit.
Debati në seancë plenare do të nisë më 16 shkurt, ndërsa votimi përfundimtar pritet më 24 shkurt. Nëse Asambleja Kombëtare e miraton sërish ligjin, ai do t’i rikthehet Senatit. Në rast të mospajtimeve, Asambleja Kombëtare ka fjalën e fundit.
Kryetarja e Asamblesë Kombëtare, Yaël Braun-Pivet, deklaroi se synon që ligji të miratohet përfundimisht deri në verë.
Çfarë parashikon ligji?
Projektligji parashikon të drejtën për vdekje të asistuar për të rriturit që vuajnë nga sëmundje të rënda dhe të pashërueshme, në fazë të avancuar ose terminale.
Ndihma mjekësore do të lejohej vetëm për pacientët që nuk janë fizikisht në gjendje ta kryejnë vetë aktin, ndërsa përfituesit duhet të jenë mbi 18 vjeç dhe shtetas francezë ose rezidentë në Francë.
Vendimi do të merrej nga një ekip mjekësor i përbërë nga dy mjekë dhe një infermier, të cilët duhet të konfirmojnë se pacienti vuan nga dhimbje të vazhdueshme, të padurueshme dhe të patrajtueshme, dhe se kërkesa është bërë me vullnet të lirë.
Ligji parashikon gjithashtu një klauzolë ndërgjegjeje për profesionistët shëndetësorë që nuk dëshirojnë të marrin pjesë në këtë procedurë, duke i obliguar ata ta referojnë pacientin te një mjek tjetër.