Ecja është një nga momentet më emocionuese në zhvillimin e një fëmije dhe shënon një etapë të rëndësishme drejt pavarësisë së tij.
Shumica e bebeve hedhin hapat e parë mes moshës 10 dhe 18 muajsh, pasi më parë kanë kaluar fazat e rrotullimit, uljes, zvarritjes, ngritjes në këmbë dhe lëvizjes duke u mbajtur pas mobilieve.
Për të ecur, fëmija duhet të zhvillojë aftësi të rëndësishme si ekuilibri, koordinimi, qëndrimi në këmbë dhe transferimi i peshës së trupit nga njëra këmbë në tjetrën.
Çdo aftësi ndërtohet mbi atë të mëparshmen, duke forcuar gradualisht muskujt dhe kontrollin e lëvizjeve.
Ekspertët këshillojnë që prindërit t’u krijojnë bebeve hapësirë të sigurt për të eksploruar dhe për të provuar lëvizjet e para.
Inkurajimi me fjalë të ngrohta, buzëqeshje dhe duartrokitje ndihmon në rritjen e vetëbesimit të fëmijës.
Lojërat e përbashkëta, si thirrja e fëmijës për të ecur drejt prindit nga një distancë e shkurtër, janë gjithashtu të dobishme për zhvillimin e aftësive motorike.
Brenda shtëpisë, bebet nuk kanë nevojë të mbajnë këpucë. Ecja zbathur ndihmon zhvillimin natyral të shputave dhe gishtërinjve.
Në ditët e ftohta rekomandohen çorape kundër rrëshqitjes. Kur fëmija fillon të dalë jashtë, është e rëndësishme të zgjidhen këpucë me masën e duhur dhe mbështetje të përshtatshme për këmbën.
Prindërit duhet të kërkojnë këshillë mjekësore nëse fëmija ka mbushur 18 muaj dhe ende nuk ecën vetë.
Po ashtu, vlerësim profesional nevojitet nëse fëmija që ka filluar të ecë fillon të çalojë, të ecë në mënyrë të pazakontë ose refuzon të ecë.
Në shumicën e rasteve, megjithatë, ritmi i zhvillimit ndryshon nga një fëmijë te tjetri dhe hapat e parë vijnë natyrshëm me kohën dhe praktikën.
Ky tekst është marrë nga burimi Pregnancy Birth Baby dhe është përkthyer dhe redaktuar nga Gazeta Shneta.