Një studim zbulon se izolimi social lidhet me humbjen e vëllimit të trurit të lidhur me kushte neurodegjenerative si çmenduria.
Studiuesit kanë gjetur një lidhje midis izolimit social dhe vëllimit të ulët të trurit. Humbja e vëllimit të trurit sugjeron neurodegjenerim që mund të rezultojë në çmenduri ose sëmundjen e Alzheimerit, shkruan Medical News, transmeton Gazeta Shneta.
Ndërsa vendosja e një lidhjeje shkakësore midis izolimit social dhe humbjes së vëllimit të trurit ishte përtej qëllimit të këtij studimi, hulumtime të tjera e mbështesin këtë mundësi. Përveç kësaj, studimet e mëparshme kanë lidhur izolimin social me humbjen njohëse dhe çmendurinë.
Një studim i ri zbulon një lidhje midis izolimit social dhe zvogëlimit të vëllimit të trurit tek njerëzit e moshuar. Humbja e vëllimit të trurit konsiderohet një shenjë e neurodegjenerimit për shkak të vdekjes dhe atrofisë së qelizave.
Midis pjesëmarrësve të studimit, skanimet MRI treguan se lënda e bardhë dhe gri e trurit të atyre me kontaktin më të vogël shoqëror zë 67.3% të vëllimit të disponueshëm intrakranial. Ata me numrin më të madh të kontakteve sociale zinin 67.8%.
Korrespondenca midis izolimit social dhe demencës nuk tregon se njëra shkakton tjetrën. Megjithatë, mund të ofrojë një të dhënë se çfarë e shkakton demencën. Rezultatet e këtij studimi shfaqen në Neurologji.
A kontribuon izolimi në rrezikun e demencës nëpërmjet vëllimit të trurit?
Studiuesit – nga Universiteti Kyushu në Fukuoka, Japoni – zbuluan se një reduktim i vëllimit të trurit prek zonat e lidhura me kujtesën dhe demencën, si hipokampusi dhe amigdala. Hipokampusi është një rajon i trurit që besohet të jetë i lidhur me sëmundjen e Alzheimerit.
Lobi i përkohshëm, lobi okupital dhe cingulum u reduktuan gjithashtu. Studiuesit zbuluan se depresioni ishte një faktor kontribues, por përbënte vetëm 15% deri në 29% të lidhjes midis izolimit social dhe vëllimeve të trurit.
Skanimet zbuluan gjithashtu se njerëzit më të izoluar nga shoqëria kishin një sasi më të madhe të lezioneve të lëndës së bardhë që tregojnë dëmtim të trurit. Lezionet e lëndës së bardhë përbënin 0.30% të vëllimit intrakranial për ata njerëz dhe 0.26% për njerëzit që nuk ishin aq të izoluar nga shoqëria. Studimi përfshiu 8,896 njerëz pa demencë me një moshë mesatare 73 vjeç që jetonin në një mjedis komunitar në Japoni.
Si faktorizon vëllimi i trurit në njohje?
Ndikimi i stresit social në morfologjinë e hipokampalit është dokumentuar mirë. Amigdala luan një rol thelbësor në përpunimin emocional dhe ishte e rëndësishme për madhësinë e rrjetit social. Studimi i tyre tregoi se njerëzit e izoluar nga shoqëria kishin njohje më të dobët, duke përfshirë kujtesën dhe kohën e reagimit, dhe një vëllim më të ulët të lëndës gri në shumë pjesë të trurit.
Duke thënë se kërkimet e mëparshme kanë parë funksionin kognitiv përmes administrimit të testeve verbale, Dr. Freak-Poli vuri në dukje:
“Ajo që shton ky dokument është vlerësimi i vëllimeve të trurit përmes matjeve të skanuara, të cilat janë të lidhura me funksionin kognitiv. Ky punim jep një kuptim se si struktura e trurit mund të ndikohet negativisht nga izolimi social.”
Megjithatë, shtoi Dr. Freak-Poli, “Është e rëndësishme të pranohet se faktorë të tjerë që lidhenme izolimin social mund të sjellin gjithashtu një reduktim të vëllimit të trurit.”
Hulumtimi i Prof. Sahakian sugjeroi gjithashtu një mekanizëm të mundshëm: “Ne gjetëm një lidhje midis vëllimeve më të ulëta të lëndës gri dhe proceseve gjenetike specifike që përfshihen në sëmundjen e Alzheimerit.”
Pse izolimi social ndikon në njohjen
Prof. Sahakian shpjegoi se si dhe pse izolimi social mund të ndikojë në aftësitë njohëse të një personi:
“Truri ynë kërkon ndërveprim social për zhvillim, në drejtim të përmirësimit të aftësive tona sociale, të tilla si ndjeshmëria dhe aftësia për të kuptuar njerëzit e tjerë. Përveç kësaj, ndërveprimi me o ajo promovon aktivizimin në zonat sociale të trurit, si dhe siguron ndjenja të mirëqenies dhe kënaqësisë.
Prof. Sahakian sugjeroi që duke mësuar të ndërveprojmë me familjen, miqtë dhe të tjerët në fillim të jetës, ne krijojmë blloqet ndërtuese për forma të tjera të njohjes. Ajo tha se kur nuk kemi mundësi të praktikojmë aftësitë tona sociale, ato mund të përkeqësohen, duke dobësuar potencialisht të gjithë strukturën tonë njohëse.
Një lidhje e mundshme shkakësore
Prof. Sahakian përmendi “hipotezën e rezervës së trurit të demencës”. Ai propozon që një vëllim më i madh i trurit të sigurojë më shumë lëndë nervore me të cilën mund të ruajë funksionin njohës dhe të shmangë patologjinë.
“Gjetjet tona implikuan se izolimi, si një stresues social, mund të zvogëlojë rezervën e disponueshme të trurit për të përshpejtuar rënien njohëse dhe më në fund të çojë në rritjen e rrezikut të demencës.”
Dr. Freak-Poli rekomandoi shikimin e izolimit social dhe demencës si një rrugë me dy drejtime. Ajo e konsideroi më të mundshme që mungesa e ndërveprimit social mund të ndikojë në tru, ndoshta duke çuar në [një] humbje të funksionit njohës.
Megjithatë, duke shkuar në drejtimin tjetër, sapo të fillojë të ndodhë humbja njohëse, njerëzit mund ta kenë kontaktin social shumë të vështirë, apo edhe të sikletshëm, pasi kanë vështirësi të kujtojnë bisedat e mëparshme./Gazeta Shneta/