Vetmia dhe izolimi social nuk ndikojnë vetëm në mirëqenien emocionale, por mund të kenë pasoja të thella edhe për shëndetin fizik.
Sipas të dhënave dhe analizave të publikuara nga Organizata Botërore e Shëndetësisë (WHO), mungesa e lidhjeve sociale të qëndrueshme shoqërohet me një rrezik më të lartë për sëmundje kronike, çrregullime të shëndetit mendor dhe vdekje të parakohshme, transmeton Gazeta Shneta.
Ekspertët paralajmërojnë se vetmia mund të ndikojë në organizëm përmes mekanizmave biologjikë që lidhen me stresin kronik. Kur një person përjeton izolim social për periudha të gjata, organizmi mund të prodhojë nivele më të larta të hormoneve të stresit, si kortizoli, gjë që mund të kontribuojë në rritjen e tensionit të gjakut, inflamacionit dhe problemeve kardiovaskulare.
Studimet kanë treguar se personat që ndihen të vetmuar ose kanë pak kontakte sociale mund të kenë rrezik më të lartë për sëmundje të zemrës, goditje në tru, depresion, ankth dhe rënie të funksioneve njohëse. Disa kërkime sugjerojnë se ndikimi i izolimit social në shëndet mund të jetë i krahasueshëm me faktorë të njohur të rrezikut, si pirja e duhanit, obeziteti ose mungesa e aktivitetit fizik.
Vetmia prek njerëzit e të gjitha moshave, por rreziku mund të jetë veçanërisht i lartë tek të moshuarit, personat që jetojnë vetëm, individët me sëmundje kronike dhe ata që përballen me vështirësi sociale ose ekonomike. Megjithatë, edhe të rinjtë nuk janë të imunizuar ndaj këtij fenomeni, pavarësisht përdorimit të gjerë të teknologjisë dhe rrjeteve sociale.
Organizata Botërore e Shëndetësisë thekson se marrëdhëniet sociale cilësore janë një faktor mbrojtës i rëndësishëm për shëndetin. Mbajtja e kontakteve me familjen dhe miqtë, pjesëmarrja në aktivitete komunitare, angazhimi në vullnetarizëm dhe krijimi i lidhjeve të reja shoqërore mund të ndihmojnë në uljen e ndjenjës së vetmisë dhe përmirësimin e mirëqenies së përgjithshme.
Për shkak të ndikimit të saj të gjerë në shëndetin fizik dhe mendor, vetmia po konsiderohet gjithnjë e më shumë si një sfidë madhore e shëndetit publik, duke nxitur institucionet shëndetësore dhe qeveritë të zhvillojnë strategji për forcimin e lidhjeve sociale dhe mbështetjen e komuniteteve.