Mbi 55 milionë njerëz në mbarë botën jetojnë me sëmundjen e Alzheimerit, një formë e zakonshme e demencës për të cilën ende nuk ka kurë.
Aktualisht, trajtimi përfshin një qasje të kombinuar me medikamente, terapi dhe ndryshime në stilin e jetesës, që synojnë të ngadalësojnë përparimin e sëmundjes dhe të lehtësojnë simptomat.
Një nga trajtimet më të përhapura janë ilaçet anti-amiloide, të cilat synojnë të largojnë pllakat beta-amiloide nga truri – struktura proteinike që besohet se luajnë rol kyç në zhvillimin e sëmundjes, së bashku me grumbullimet e proteinës tau.
Megjithatë, një analizë e re shkencore hedh dyshime mbi efektivitetin e tyre, shkruan burimi Medical News Today transmeton Gazeta Shneta.
Studimi i publikuar në databazën “Cochrane”, analizoi të dhëna nga 17 prova klinike me mbi 20 mijë pjesëmarrës, kryesisht të moshës 70–74 vjeç.
Të gjithë pjesëmarrësit kishin dëmtime të lehta njohëse ose forma të hershme të demencës nga Alzheimeri dhe po trajtoheshin me ilaçe anti-amiloide.
Rezultatet treguan se, pas 18 muajsh trajtimi, këto medikamente kishin pak ose aspak ndikim në përmirësimin e simptomave të demencës.
Po ashtu, ato nuk duket se ndikonin ndjeshëm në ngadalësimin e rënies së kujtesës apo aftësive mendore.
Sipas autorit kryesor të studimit, neurologut Francesco Nonino, provat aktuale sugjerojnë se këto ilaçe nuk sjellin përfitime klinike domethënëse për pacientët.
Ai thekson se, edhe pse disa studime të hershme treguan rezultate statistikisht të rëndësishme, kjo nuk përkthehet domosdoshmërisht në përmirësim real në jetën e përditshme të pacientëve.
Për më tepër, analiza zbuloi se përdorimi i këtyre ilaçeve mund të rrisë rrezikun për efekte anësore serioze, si ënjtje dhe gjakderdhje në tru – faktorë që e komplikojnë më tej përdorimin e tyre.
Megjithatë, jo të gjithë ekspertët janë të një mendimi për përfundimet.
Neuropsikologia klinike Megan Glenn thekson se duhet kujdes në interpretimin e rezultateve, pasi shumica e studimeve të përfshira kanë testuar barna më të vjetra dhe jo gjithmonë efektive.
Vetëm dy prej tyre analizuan trajtime më të reja, të cilat kanë treguar një ngadalësim të vogël, por të matshëm, të përkeqësimit njohës.
Ajo thekson se pyetja kryesore mbetet: a është ky përmirësim i vogël statistikisht i rëndësishëm edhe në jetën reale të pacientëve?
Kur krahasohet me rreziqet e mundshme, si problemet në tru, vendimi për përdorimin e këtyre trajtimeve duhet të merret me kujdes dhe në konsultim të ngushtë me mjekun. /Gazeta Shneta/